image1 image2 image3

CELEBRATING EXISTENCE| SHARING MY STORIES SINCE 2012 | INFINITELY GRATEFUL

MY PHONE WAS STOLEN!! &%$%@($&!@)&$#^^$


Bakit parang lapitin ako ngayon ng mga ganyan klaseng tao!! Kainis lang. O marami lang talaga sila these days?


... but it doesn't hurt as much as it should be or as much as I thought it would be. Salamat for the feeling of calmness kahit ganun. Hindi ata dapat pero bakit ganun. Parang pagkatapos ng face palm ko sa jeep nung nalaman kong wala na kong phone, parang ako, "Ay okay." 

'Yung totoo, Tin? Milyonarya ka ba?? HAHAHAHA. Nakakahinayang din 'yun ah! -_-

Pero 'yun nga nawalan pa rin ako kaya nakakainis pa rin pag naaalala ko. At tuwing naalala ko na lahat ng attempts e nangyari nang hindi pa masyadong gabi tas 'yung isa, tirik pa 'yung araw, e totoo ata talagang mas safe ako sa gabing gabi. Kaya ayokong umuuwi ng maaga e!!! Hahaha. 

Goodbye, sim card.
(Arte arte pa 'ko sa nasira kong sim card, mawawala rin naman pala 'yung bago after two months. Hahaha.)
 Goodbye, memory card.
Goodbye, phone of two years. 

 MY GOLLY. DI PA AKO PREPARED SA GASTOS NA ITEY. SANA JANUARY PA KO BIBILI EH. NA- ADVANCE NAMAN AKO NG BONGGANG BONGGA.


 I always place my phone in my pocket or in the inner pocket of my bag and last night was the only time that I placed it in the outer pocket of my bag. Meant to be lang na mawala? 


But alam mo 'yun, hindi ko alam kung baliw lang din talaga ko o ang yabang ko lang kasi pakiramdam ko mapapalitan naman  Saka na at least, it became easier to let go. Syempre kahit ganun lang 'yung phone ko at gusto ko naman na 'yun palitan (TAKE NOTE: December 2012 pa dahil isa 'yan sa mga nasa wishlist ko.) e hindi ko mapalitan dahil may attachment na at higit sa lahat e may pera man ako e medyo kulang pa rin. 

Looking at the bright side, at least diba, wala na kong pinaghahawakan at goraboom na 'ko. 'Yun nga lang, medyo malaking kabawasan ito sa kaban ng bayan. Kaban ng bayan talaga. 


Alam mo 'yung sabi nilang, paulit-ulit kang babatuhin ng buhay ng mga problema sa iba't ibang forms hanggang sa matutuhan mo kung anong tinuturo nito? Ayan na nga. HUHUHU. Sana natuto na 'ko diba!!! Ayoko ng mawalan at magastusan. Natuto na 'ko, di na ko uuwi ng maaga. HAHAHAHA.


Hay, bakit ba ganun? Parang kalmado pa 'ko at kagabi nga, nakakatawa na ko ulit eh. Munshonga lang. Pero baka meant to be talaga kami ng dream phone ko di 'ba. HAHAHAHAHA. D


Dahil dyan, ritwal ritwal din hanggang Saturday. Xperia, lumapit ka sa'kin nang wala kong gastos o kung meron man, konti lang!!! Kasi kung hindi, forced diet ako. Huhu. JK.  Forced tipid na lang pala. Uso rin siguro maging homebody ng ilang buwan. Ang dami ko na rin namang back logs for this blog if ever ma-tripan kong maging taong bahay pero nakakabaliw kasi 'yun. Bahala na nga.


God, penge pong pera. :)))))
Salamat po kasi bibigyan Niyo ko ng pambili ng cellphone. Hahahaha.


Pero seryoso, 

Salamat po at hindi ko kailangan na magnakaw pa para may ipangkain ako.
Salamat at hindi ko kailangan gamitin ang mga talento at kakayanan ko para makapanglamang at makapang-isa ng ibang tao.

Salamat na alam kong may bago kong mahahawakan kahit nawalan ako.

Salamat na kahit hindi naman talaga ko dapat masaya e bakit parang ang saya ko pa rin.



Ingat po tayo.
Naglipana silang mga best actor pag nahuli. 




"It's not what happens to you that matters. It's how you respond to what happens to you that makes a difference."

Share this:

CONVERSATION

0 comments:

Post a Comment